Εγκλωβισμένοι οι εκπαιδευτικοί σε χώρους που δεν τους επιτρέπουν να διδάξουν




Εξυπηρετεί τον παιδαγωγικό στόχο του σχολείου η αρχιτεκτονική των σχολικών κτιρίων;
Η απάντηση που δίνει ο καθηγητής του Παιδαγωγικού Τμήματος του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, αρχιτέκτονας και κοινωνικός ψυχολόγος είναι ότι δεν τον εξυπηρετεί. Εξυπηρετούσε αντίθετα στόχους και ρόλους που υπήρχαν πριν 110 χρόνια. Όχι πάντως τους στόχους, που τίθενται σήμερα.
Το σχολείο δεν είναι ελκυστικό για τους μαθητές και σε αυτό μεγάλο ρόλο παίζει το κτίριο. «Τα κτίρια, με την σημερινή τους μορφή δεν έχουν σχέση – σημειώνει ο καθηγητής του ΑΠΘ – με την παιδική ηλικία. Τόσο ο σχεδιασμός τους όσο και οι εντυπώσεις ή οι συνειρμοί, που προκαλούν δεν αντιστοιχούν στην παιδική ηλικία. Δεν ξέρω ποιος θα δει ένα σχολικό κτίριο και θα καταλάβει ότι είναι για παιδιά. Είναι ενδεικτική η ομοιομορφία των σχολικών κτιρίων, ανεξάρτητα από την ηλικία των παιδιών. Επίσης, ο χώρος του σχολικού κτιρίου δεν έχει σχέση με τα μαθήματα που διδάσκονται. Γι’ αυτό και όλα διδάσκονται με τον ίδιο τρόπο, διότι δεν υπάρχει λόγος που να συσχετίζει τον χώρο με το περιεχόμενο της εκπαίδευσης».

ΔΙΑΒΑΣΤΕ: 

Η ομοδοσυνεργατική διδασκαλία μέσα από τη ματιά μιας εκπαιδευτικού

Το ερευνητικό αντικείμενο του κ. Γερμανού αφορά στην σχέση χώρου και παιδιού σε περιβάλλον μάθησης. Ο ίδιος επισημαίνει ότι ο χώρος είναι αυτό που μας περιβάλλει, έχει διαρρύθμιση, αισθητική. Επομένως, ο σχολικός χώρος προσφέρει ή στέλνει μηνύματα αισθητικά και ταυτόχρονα δημιουργεί προϋποθέσεις για να αναπτύξουμε δραστηριότητες (με τη διαρρύθμιση και τον εξοπλισμό). «Για να μάθουμε – πρόσθεσε – δεν πρέπει να είμαστε ακίνητοι και αδρανείς, αλλά να αναπτύξουμε δραστηριότητες, να αναπτύξουμε εμπειρίες και βιώματα. Αυτό γίνεται και χάρη στις αισθήσεις μας και χάρη σε αυτό που κάνουμε με τις πράξεις μας. Το τελευταίο επηρεάζεται από την διαρρύθμιση του χώρου, από τον εξοπλισμό του χώρου, από τους τρόπους που μας προσφέρει να αλληλεπιδράσουμε».
Ο κ. Γερμανός μίλησε σήμερα στην εκπομπή «Ανήσυχη Παρέα» του Δικτύου Θεσσαλίας της ΕΡΤ και για τους εκπαιδευτικούς, για τους οποίους υποστήριξε ότι είναι σε δύσκολη θέση, καθώς είναι εγκλωβισμένοι σε χώρους που δεν τους επιτρέπουν να διδάξουν με τρόπους που θα ήθελαν, δημιουργικούς δηλαδή και με στοιχεία πρωτοτυπίας. Είναι αναγκασμένοι να βρίσκονται σε χώρους με τυποποιημένη επίπλωση, με άσχημα χρώματα και γενικότερα οπτικό ερέθισμα και συχνά δίνουν την εικόνα ιδρύματος, παρά ενός σχολείου, που εξυπηρετεί την ανάγκη ενός παιδιού να μάθει, ενός πλάσματος ζωντανού, δημιουργικού, γεμάτου πρωτοβουλία και ενέργεια.
Επιπλέον, η υπάρχουσα διαρρύθμιση του χώρου των τάξεων δεν ευνοεί τη συλλογικότητα, δεν ευνοεί δηλαδή το να δουλέψουν τα παιδιά και να μάθουν σε ομάδες.  Με την υπάρχουσα διαρρύθμιση πάντως ο εκπαιδευτικός δεν μπορεί να διδάξει παρά θεωρώντας τον μαθητή παθητικό, χωρίς να ενεργεί, χωρίς να αναπτύσσει πρωτοβουλίες και ο δάσκαλος να είναι ένα είδος ρήτορα που μόνο μιλάει.

Δεν υπάρχουν σχόλια: