Επιλογή ξένης γλώσσας για μαθητές με δυσλεξία



Η επιλογή της ξένης γλώσσας επηρεάζει σημαντικά το βαθμό επιτυχίας στη γλώσσα αυτή για το
μαθητή με δυσλεξία. Μερικές ξένες γλώσσες μπορεί να είναι πιο εύκολες από άλλες. Σύμφωνα με την υπόθεση του ορθογραφικού βάθους (Katz & Frost, 1992) στα ρηχά ορθογραφικά συστήματα, υπάρχει συστηματική αντιστοιχία μεταξύ γραμμάτων και φθόγγων δηλαδή υπάρχει μεγάλος βαθμός διαφάνειας. Παραδείγματα ευρωπαϊκών γλωσσών με ρηχό ορθογραφικό σύστημα είναι η φιλανδική, η ελληνική, η ιταλική, η ισπανική και η γερμανική. Στα βαθιά ορθογραφικά συστήματα, η σχέση μεταξύ γραμμάτων και φθόγγων είναι ένα προς πολλά, δηλαδή υπάρχει μικρός βαθμός διαφάνειας. Ευρωπαϊκές γλώσσες με βαθύ ορθογραφικό σύστημα είναι τα πορτογαλικά, τα γαλλικά, τα δανέζικα και τα αγγλικά.Η δομή της ελληνικής γλώσσας θεωρείται ρηχή ή διαφανής ως προς την ανάγνωση(δεύτερη σε βαθμό διαφάνειας μετά τα Φιλανδικά σύμφωνα με το μοντέλο τουSeymour), ο αναγνώστης δηλαδή διαβάζει ό,τι βλέπει -στις περισσότερες περιπτώσεις δηλαδή μεταφράζει το γράφημα σε φωνολογική αναπαράσταση. Σε έναν αριθμό λέξεων όμως θα πρέπει να ακολουθήσει τους κανόνες της ιστορικής ορθογραφίας. Ο ήχος /e/ προέρχεται από το γράμμα «ε» και το δίψηφο φωνήεν «αι».
Σχετικά μικρότερος βαθμός διαφάνειας υπάρχει στην ορθογραφημένη γραφή (βλ. δίψηφα φωνήεντα, κανόνες ιστορικής ορθογραφίας, επιλογή μεταξύ ο-ω, ι-οι-ει-υι). Για να γράψουμε σωστά μια λέξη που είναι ομόηχη με μια άλλη αλλά γράφεται με διαφορετικό τρόπο, π.χ. ώμος-όμως, πρέπει πρώτα να κατανοήσουμε το κείμενο.
Επιστήμονες που μελέτησαν τα χαρακτηριστικά 14 ευρωπαϊκών γλωσσών, ανάμεσά τους και η Ελληνική, σε ένα πρωτοποριακό ευρωπαϊκό ερευνητικό πρόγραμμα (“European Concerted Action on Learning Disorders as a Barrier to Human Development”, COST Action A8 1995-1999) προσέθεσαν και την πολυπλοκότητα της συλλαβής, ως μια δεύτερη διάσταση μετά το ορθογραφικό βάθος, η οποία διαφοροποιεί τις γλώσσες, με κυρίαρχο χαρακτηριστικό τις ανοιχτές συλλαβές που αποτελούνται από σύμφωνο-φωνήεν με μικρό αριθμό συμφωνικών συμπλεγμάτων στην αρχική και στην τελική θέση (π.χ. Ιταλικά, Ισπανικά) και τις γλώσσες που έχουν μεγάλο αριθμό κλειστών συλλαβών σύμφωνο-φωνήεν-σύμφωνο και πολύπλοκα συμφωνικά συμπλέγματα (π.χ. Γερμανικά, Δανέζικα, Αγγλικά). Στην ταξινόμηση αυτή η ελληνική γλώσσα κατατάσσεται στην απλή συλλαβική δομή (Seymour, Aro & Arskine, 2003). Στις γλώσσες με διαφανή ορθογραφία, οι μαθητές έχουν μικρή δυσκολία στην αποκωδικοποίηση των γραπτών λέξεων ενώ στα Αγγλικά έχουν περισσότερα προβλήματα. Παρόλα αυτά υπάρχει μια ομάδα μαθητών οι οποίοι αντιμετωπίζουν δυσκολίες στην ανάγνωση ακόμα και με γλώσσες με ορθογραφική διαφάνεια (Spencer 2000).
Επομένως, οι Έλληνες μαθητές με δυσκολία στην ανάγνωση και τη γραφή θα ωφεληθούν μαθαίνοντας μια γλώσσα με διαφανή ορθογραφία όπως τα Φιλανδικά, τα Τούρκικα, τα Ιταλικά και τα Ισπανικά. Έμπειροι καθηγητές ξένων γλωσσών που έχουν δουλέψει με μαθητές με δυσλεξία υποστηρίζουν ότι οι μαθητές με δυσκολία στο ακουστικό και προφορικό κομμάτι με μέτρια γνώση της σύνταξης σε μία πρόταση μπορεί να αντιμετωπίσουν περισσότερη επιτυχία μαθαίνοντας μία ‘νεκρή’ γλώσσα όπως τα Λατινικά. Απ’ την άλλη μεριά, οι μαθητές με δυσλεξία μπορεί να δυσκολευτούν πολύ μαθαίνοντας τη Γαλλική γλώσσα γιατί η γραπτή της μορφή απαιτεί περισσότερα γράμματα απ’ ότι η προφορά της και τα άηχα μέρη παρέχουν σημαντικές γραμματικές
πληροφορίες (Schneider and Crombie 2003).

 blogs.sch.gr/astamato/

Δεν υπάρχουν σχόλια: