Τα πρακτικά της χθεσινής συνεδρίασης της Επιτροπής Μορφωτικών Υποθέσεων της Βουλής για την αναβάθμιση του Λυκείου και την εισαγωγή στην Τριτοβάθμια Εκπαίδευση





ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΣΕΒΑΣΤΑΚΗΣ (Πρόεδρος της Επιτροπής): Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, συνεχίζουμε
σήμερα τη συνεδρίαση της Διαρκούς Επιτροπής Μορφωτικών Υποθέσεων της Βουλής, που είναι το τρίτο σκέλος της συζήτησης, που έχει ξεκινήσει με θέμα την Αναβάθμιση του Λυκείου - Εισαγωγή στην Τριτοβάθμια Εκπαίδευση.
Μετά τους φορείς, που προηγήθηκαν, σήμερα, θα υπάρξουν τοποθετήσεις, με συνεδριακού χαρακτήρα χρονική δυνατότητα, ώστε να αναπτυχθεί επιστημονικά και να τεκμηριωθεί καλύτερα ο λόγος και το επιχείρημα.
Σήμερα, θα τοποθετηθούν οι Γραμματείς, που στελέχωσαν το Υπουργείο Παιδείας, όπως ο κ. Μπαμπινιώτης, ο οποίος εκτός από Υπουργός ήταν και ο ανακεφαλαιωτής των συμπερασμάτων του Διαλόγου, σε μία προγενέστερη φάση. Ξέρουμε ότι τα ερωτήματα για το εκπαιδευτικό σύστημα έχουν διάρκεια, οι κατευθύνσεις είναι ανοικτές και τα ερωτήματα αναθεωρούνται και ανανεώνονται.
Επίσης, θα τοποθετηθούν οι εκπρόσωποι των Πανεπιστημίων, από τη Σύνοδο των Πρυτάνεων, από τη Σύνοδο των Προέδρων των Τ.Ε.Ι., καθώς και εκπρόσωποι του επιστημονικού προσωπικού των δύο ζωνών της Τριτοβάθμιας Εκπαίδευσης.
Να σας ενημερώσω ότι στις 12.00΄ θα κάνουμε μία διακοπή της συνεδρίασης, γιατί στην Αίθουσα της Ολομέλειας, θα γίνει ένα πολιτικό μνημόσυνο για τον Ευάγγελο Μπασιάκο, που έφυγε από τη ζωή, την προηγούμενη εβδομάδα.
ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΓΑΒΡΟΓΛΟΥ (Υπουργός Παιδείας, Έρευνας και Θρησκευμάτων): Κύριε Πρόεδρε, σχετικά με την τελετή, που θα γίνει στην Ολομέλεια, θα μπορούσαμε να κανονίσουμε με τις Υπηρεσίες της Βουλής να την παρακολουθήσουν και οι προσκεκλημένοι μας.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΣΕΒΑΣΤΑΚΗΣ (Πρόεδρος της Επιτροπής): Είναι μία καλή πρόταση. Θα συνεννοηθούμε με τις Υπηρεσίες της Βουλής, ώστε να μπορέσουν και οι προσκεκλημένοι μας στην Ολομέλεια να παρακολουθήσουν το πολιτικό μνημόσυνο.
Το λόγο έχει ο κ. Μπαμπινιώτης.
ΓΕΩΡΓΙΟΣ  ΜΠΑΜΠΙΝΙΩΤΗΣ (Καθηγητής, τέως Πρύτανης του ΕΚΠ): Κύριε Πρόεδρε της Διαρκούς Επιτροπής Μορφωτικών Υποθέσεων της Βουλής, σας ευχαριστώ για την πρόσκληση. Κύριε Υπουργέ της Παιδείας, κύριοι εκπρόσωποι των Κομμάτων, κύριοι Βουλευτές, κύριοι συνάδελφοι, που, κατά καιρούς, έχουμε ασκήσει κάποιο έργο, στο χώρο της Παιδείας, θα μου επιτρέψετε να πω μερικές γενικές σκέψεις, που, ίσως, βοηθήσουν σε όλο το πνεύμα αυτής της Επιτροπής.






(Συνέχεια ομιλίας, κ. ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΜΠΑΜΠΙΝΙΩΤΗ, Καθηγητού και τέως Πρυτάνεως του ΕΚΠ)
Προσωπικά θεωρώ ότι αν μπορέσει η Επιτροπή και εν συνεχεία η Βουλή, να καταλήξει σε κάποιες γενικές αρχές που θα τηρηθούν από οποιαδήποτε κυβέρνηση βρίσκεται στην εξουσία, θα μπορέσει ο τόπος μας, η παιδεία μας και η εκπαίδευση μας, να βαδίσει με μια συνέχεια, η οποία αυτή τη στιγμή λείπει. Θεωρώ ότι σκοπός της εκπαίδευσης είναι να εξασφαλίσουμε για όλους μια ποιοτική, δημόσια παιδεία. Αυτό, δηλαδή, που έχει επιτευχθεί στα λεγόμενα καλά ιδιωτικά, θα μπορούσε –δυνάμει- να επιτευχθεί στη δημόσια εκπαίδευση. Οι ίδιοι πανεπιστημιακοί είναι που έχουμε τους εκπαιδευτικούς που διδάσκουν και οι ίδιοι άνθρωποι είναι και εδώ και εκεί. Τι πολίτες μορφώνομε στα σχολεία μας; πιστεύω ότι αυτή τη στιγμή υπάρχει μια στρέβλωση, δηλαδή φορτώνουμε τα παιδιά με όγκους πληροφοριών και όλη η ιστορία είναι πώς θα μπουν στο πανεπιστήμιο. Έτσι διαφεύγει ο κύριος στόχος, που θεωρώ ότι είναι να μορφώσουμε πολίτες υπεύθυνους, πολίτες σκεπτόμενους, πολίτες κοινωνικά ευαίσθητους, πολίτες καλλιεργημένους. Εάν αυτός είναι ο στόχος, ανάλογη πρέπει να είναι και η όλη δόμηση της εκπαίδευσης. Εμείς οι δάσκαλοι πιστεύουμε -η ταυτότητά μου είναι δάσκαλος- σε μια εξίσωση, ότι το σχολείο είναι ίσο με το δάσκαλο, υπάρχει μια εξίσωση στην οποία πιστεύουμε. Όμως, ποιος δάσκαλος; Ο σωστά καταρτισμένος δάσκαλος, στα πανεπιστήμια. Εδώ, οι πανεπιστημιακοί, θα αναγνωρίσουμε ότι έχουμε μεγάλες ελλείψεις, δεν ετοιμάζουμε τους ανθρώπους για να μπουν στην εκπαίδευση., Εδώ και 20-25 χρόνια, έχουμε προσπαθήσει να γίνει αυτό το περίφημο πιστοποιητικό ψυχοπαιδαγωγικής και διδακτικής επάρκειας, ακόμη αυτό δεν έχει γίνει και έτσι ο άνθρωπος που βγαίνει από κάποια τμήματα, ανέτοιμος και με τις γνώσεις που είχε στο λύκειο, μπαίνει στις τάξεις για να διδάξει. Άρα, υπάρχει ένα πρόβλημα κατάρτισης και πιστοποιητικού επάρκειας για την εκπαίδευση. Ο δάσκαλος για να έχει την ποιότητα που λέμε πρέπει να υποστηριχθεί με διδακτικό υλικό, αυτό κάνουμε στα μεγάλα σχολεία, να επιμορφώνετε, να συντονίζετε στα μαθήματα. Σας λέω τον τρόπο που δουλεύουν τα σχολεία και αποδίδουν αυτή τη στιγμή και που μπορεί να γίνει και στην δημόσια εκπαίδευση.
Τέλος, πρέπει να αξιολογείται για βελτίωση και όχι μια τιμωρία. Υπάρχουν τρόποι με τους οποίους μπορείς να κάνεις τον εκπαιδευτικό καλύτερο, το θέμα δεν είναι ποιον θα διώξεις αλλά πώς θα κάνεις καλύτερο τον εκπαιδευτικό που έχεις.
Τα σχολεία για να αποδώσουν χρειάζονται διοίκηση, διευθυντές και υποδιευθυντές. Χρειάζονται διευθυντές και υποδιευθυντές αυστηρά και αντικειμενικά επιλεγμένος, γνώμη μου είναι ότι είναι λάθος να επιλέγονται από τους συλλόγους των εκπαιδευτικών, αυτό δημιουργεί εξαρτήσεις και αυτοί οι άνθρωποι, οι διευθυντές, πρέπει να έχουν πραγματικά αυξημένες αρμοδιότητες για πρωτοβουλίες, για αξιολόγηση, για διοικητικές και άλλες αρμοδιότητες.
Οι κύριοι συνάδελφοι, μέσα από την παιδεία και τα 40 χρόνια που έχω, λέω κάποια πράγματα τα οποία ίσως έχουν μια γενικότερη σημασία. Σχολικός χρόνος, με τα ψέματα παιδεία και εκπαίδευση δεν κάνεις, με τις πέντε και έξι ώρες δεν γίνεται παιδεία. Εάν δεν περάσουμε σε έναν επαρκή σχολικό χρόνο, 8:30 με 16:30, για να χωρέσουν όλα αυτά που θέλουμε να δώσουμε και όλα αυτά που δεν δίνουμε για να δημιουργηθεί μια αίσθηση σχολικής κοινότητας.





(Συνέχεια ομιλίας κ. ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΜΠΑΜΠΙΝΙΩΤΗ, Καθηγητή και τέως Πρύτανη του ΕΚΠ)
Σχολικός χρόνος. Με τα ψέματα παιδεία και εκπαίδευση δεν κάνεις. Με τις πέντε και τις έξι ώρες παιδεία δεν γίνεται, αν δεν περάσουμε σε έναν επαρκή σχολικό χρόνο 8:30 π.μ. με 4:30μ.μ, για να χωρέσουν όλα αυτά που θέλουμε να δώσουμε και όλα αυτά που δεν δίνουμε και να δημιουργηθεί και μια αίσθηση σχολικής κοινότητας. Αυτές οι μειώσεις για να ελαφρυνθούν τα παιδιά, που στην πραγματικότητα είναι για να εξοικονομηθούν χρήματα, τις καταλαβαίνουμε μεν, δεν είμαστε εκτός τόπου και χρόνου. Ξέρω τι περνάει ο Υπουργός και η Κυβέρνηση, για να βρουν τα χρήματα να μπορέσει να λειτουργήσει αυτή η εκπαίδευση, αλλά εάν προσβλέπουμε σε μια πραγματική αλλαγή ο αγώνας που πρέπει να δοθεί από όλους, από όλα τα κόμματα είναι για περισσότερα χρήματα στην παιδεία, ώστε να μπορούμε να κάνουμε αυτά τα πράγματα.
Ένα δεύτερο πολύ βασικό είναι η ενισχυτική διδασκαλία. Κύριοι συνάδελφοι, αυτή τη στιγμή η ενισχυτική διδασκαλία είναι για να υπάρχει απλώς - κάποιοι άνθρωποι σε κάποιες ώρες στο τέλος κάτι λένε. Αυτό δεν αίρει τις ανισότητες. Το αγγλικό σύστημα, που το γνωρίζω, είναι να παίρνεις όλα τα παιδιά που έχουν μια αδυναμία και να τα φέρνεις με μια οργανωμένη στήριξη από εκπαιδευμένους ανθρώπους, να μπορούν να συμβαδίσουν με τα άλλα παιδιά στην τάξη και έτσι να επιτυγχάνεις ένα επίπεδο στην τάξη και να μην έχεις αυτά τα προβλήματα τα οποία έχει ο σημερινός δάσκαλος.
Θεωρώ, ότι αν μπορέσουμε να λύσουμε το πρόβλημα της ενισχυτικής διδασκαλίας οργανωμένα τότε θα αρθούν και οι ανισότητες και οι αδυναμίες και πολλά από τα προβλήματα που αντιμετωπίζουμε στην εκπαίδευση. Αυτό, λοιπόν, πρέπει να γίνει και λέω ξανά, δεν εννοώ αυτή την ενισχυτική διδασκαλία που γίνεται, όπου κάποιοι νέοι άνθρωποι σε ώρες που έχει τελειώσει το μάθημα προσπαθούν να δώσουν κάποιες δυνατότητες στα παιδιά. Δεν λειτουργεί έτσι η ενισχυτική διδασκαλία. Το μοντέλο είναι το αγγλικό, μπορεί κανείς αμέσως να το δει, δεν χρειάζεται το φροντιστήριο και να «φέρει» τα παιδιά, για να λυθούν τα προβλήματα που έχει η ελληνική οικογένεια.
Όσον αφορά στο Λύκειο κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, θεωρώ και αυτό θα ήταν και αυτό έχουμε πει και στον εθνικό διάλογο που κάναμε για την παιδεία τότε το 2009, ότι θέλουμε ένα Λύκειο τριετές γενικής μορφώσεως. Διαφωνώ με την προσπάθεια, το σκεπτικό του ΙΕΠ το οποίο διάβασα με βρίσκει σύμφωνο σε όλα, όμως στην εφαρμογή διαφωνώ με το λύκειο «φροντιστήριο» που πάει να γίνει στις τελευταίες τάξεις.
Θεωρώ, ότι από την Α’ μέχρι την Γ’ Λυκείου, πρέπει να έχουμε μια γενική μόρφωση και να δώσουμε δυνατότητες επιλογής στη Β’ και στην Γ’ Λυκείου, με μαθήματα προσανατολισμού που είναι άλλο πράγμα από κατευθύνσεις, από δέσμες και όλα αυτά, διότι αυτό που εισηγείται η Επιτροπή   το σέβομαι - όλες οι απόψεις είναι σεβαστές, δεν θεωρώ ότι έχω την αλήθεια και τη γνώση των πραγμάτων, απλώς λέω μια άποψη - αυτά τα εξάωρα που λέμε να είναι λίγα μαθήματα με έξι ώρες, αυτά θα κάνουν το λύκειο στην τελευταία τάξη φροντιστήριο. Ένα διαλυμένο σήμερα λύκειο θα το αποδιαλύσουμε.
Πιστεύω και αυτό θα ήταν και ένα κίνητρο για μια αριστερή κυβέρνηση, αλλά όχι μόνο, για κάθε κυβέρνηση, να μπορέσουμε να βγαίνουν τα παιδιά με μια κατάρτιση, με μια μόρφωση με την οποία θα μπορούν να σταθούν στη ζωή τους. Αυτή τη μόρφωση δεν την έχουμε και λόγω αδυναμιών του συστήματος και λόγω στρεβλώσεων στον τρόπο που βλέπουμε το λύκειο. Δεν θα λυθεί ποτέ το πρόβλημα και δεν λέω τίποτα καινούργιο, εάν δεν μπορέσουμε να πείσουμε να στείλουμε παιδιά άξια, άξια παιδιά, όχι δεύτερης κατηγορίας, όχι παιδιά ενός κατώτερου Θεού, να τα στείλουμε στο Τεχνικό Επαγγελματικό Λύκειο. Δεν λέω τίποτα καινούργιο, όσοι έχουν ασχοληθεί με την εκπαίδευση το γνωρίζουν πολύ καλά αυτό. Το θέμα είναι πώς μπορούμε να το πετύχουμε με ένα αναβαθμισμένο Τεχνικό Επαγγελματικό Λύκειο, που θα δίνει πιστοποίηση - αυτό έχει ξεκινήσει - και σκέφτομαι, ότι θα μπορούσαμε να είχαμε δύο πειραματικά σχολεία τεχνικού επαγγελματικού λυκείου, έτσι ώστε να έχουμε έναν πόλο έλξεως και σε αυτό το χώρο και βεβαίως, μια διέξοδο της εισαγωγής στα πανεπιστήμια.







(Συνέχεια ομιλίας Καθηγητή κ. ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΜΠΑΜΠΙΝΙΩΤΗ, τέως Πρυτάνεως του ΕΚΠ)

            Αυτή τη στιγμή ένα 80-90% πηγαίνει στη γενική παιδεία και το 10% ή κάτι παραπάνω πηγαίνει στην τεχνική επαγγελματική παιδεία. Στη Γερμανία είναι 60-70% με 30%, στην Αγγλία περίπου το ίδιο. Εάν δεν το πετύχουμε αυτό θα έχουμε το συνωστισμό στη γενική παιδεία και θα εξαρτώμεθα πάντοτε από κάποιες σκληρές εξετάσεις και τη γνωστή στρέβλωση που έχουμε. Ένας επαγγελματικός προσανατολισμός σωστός, όχι με πληροφορίες, γενικότητες κ.λπ., αλλά οργανωμένος, θα μπορούσε να βοηθήσει έγκαιρα, να στρέψει παιδιά προς την κατεύθυνση αυτή.
Κύριοι συνάδελφοι, από την πείρα που έχω θα έλεγα ότι πρέπει να βάλουμε να λειτουργήσει ο Εθνικός Οργανισμός Εξετάσεων και θα πρέπει οι εισαγωγικές εξετάσεις, όσο τις έχουμε, να φύγουν από το Υπουργείο Παιδείας. Εποπτεία θα έχει, προφανώς, αλλά γίνονται φοβερά έξοδα για να γίνουν αυτές οι εξετάσεις με πίεση - είναι εδώ ο κ. Δάσιος, επικεφαλής του Οργανισμού που λέμε,  που τα ζει και έχει φέρει εις πέρας αυτές τις εξετάσεις με τον καλύτερο τρόπο - αλλά οι εξετάσεις δε γίνονται έτσι. Πρέπει να υπάρχει μια ανεξάρτητη αρχή, ένας αυτόνομος οργανισμός που θα κάνει τις εξετάσεις και για την εισαγωγή στο πανεπιστήμιο και τις ενδοσχολικές, όπου χρειάζεται, για λόγους αντικειμενικότητας. Εκεί, να υπάρχουν άνθρωποι ειδικοί, σπουδαγμένοι, με δουλειά, με ανανέωση θεμάτων, με συνεργασία με τα πανεπιστήμια και όχι να μαζεύουμε 10 - 15 ανθρώπους, να τους κλείνουμε από το βράδυ με τις ώρες, να κοιτάζουμε ποια είναι η λιγότερη ύλη κι έχει διδαχθεί για να βάλουμε τα θέματα και να σκάει ένα θέμα και να χαλάει η ελληνική κοινωνία. Αυτά μόνο στην Ελλάδα συμβαίνουν.
Επομένως, ένας Εθνικός Οργανισμός Εξετάσεων που θα έδινε και την ευκαιρία σ’ έναν υποψήφιο που δεν πέτυχε σ’ ένα μάθημα να επαναλάβει το μάθημα αυτό, να κάνει μια βελτίωση στο βαθμό του και να μην περιμένει έναν χρόνο, να μην αναγκάζεται η οικογένεια να τον στείλει στη Βουλγαρία και αλλού, αλλά να μπορεί να μπαίνει στο πανεπιστήμιο. Ένα πιο ανθρώπινο, πιο δίκαιο και πιο ουσιαστικό σύστημα.
Για την αναβάθμιση του λυκείου. Δε θα έχουμε ποτέ αναβάθμιση του λυκείου εάν δεν μετράει η επίδοση των μαθητών και στις τρεις τάξεις του λυκείου. Έχεις ένα λύκειο που δεν υπολογίζεται για την εισαγωγή στα πανεπιστήμια; Δεν υπάρχει. Αυτό το ζείτε και το ζούμε. Τα παιδιά κοιτάζουν το φροντιστήριο και περνούν από το σχολείο για να κάνουν τις παρουσίες τους, χώρια που κάνουν και τις απουσίες κι έχουμε ένα διαλυμένο, σε μεγάλο βαθμό, λύκειο.
Για να το ξαναστήσουμε, να ξαναέρθουν τα παιδιά στο λύκειο, να υπολογίζουν τον εκπαιδευτικό, να υπολογίζουν τα μαθήματα, να υπολογίζουν το λύκειο και να παίρνουν από αυτό, πέραν από την οργάνωση που χρειάζεται στα μαθήματα και σε όλα αυτά που λέγαμε, χρειάζεται να μετράει η επίδοση των μαθητών στις τρεις τάξεις του λυκείου ως ένας από τους βαθμούς εισαγωγής στα πανεπιστήμια. Μόνο τότε θα το λαμβάνουν σοβαρά υπ' όψιν.
Βέβαια, για να το κάνεις αυτό, πρέπει να έχεις αντικειμενικά κριτήρια, δηλαδή να μη πιέζεις τον δάσκαλο να δώσει μεγάλο βαθμό και να πέσει όλο το βάρος στον εκπαιδευτικό, να έχεις τον προφορικό βαθμό των τετράμηνων, που σωστά καθιερώθηκαν και να έχεις έναν αντικειμενικά δοσμένο βαθμό με εξετάσεις που θα έρχονται, τη λέγαμε τράπεζα θεμάτων ή πείτε το όπως θέλετε, απ' αυτόν τον Εθνικό Οργανισμό Εξετάσεων και να διορθώνονται αυτά τα θέματα από τους διδάσκοντες, ώστε να υπάρχει μια αντικειμενικότητα. Εάν δεν υπάρχει αντικειμενικότητα, τότε η επίδοση θα είναι κάτι τελείως αναξιόπιστο και θα γεννήσει προβλήματα, αλλά εάν υπάρξει αυτός ο υπολογισμός της επίδοσης θα αναβαθμιστεί το λύκειο και θα γυρίσουν τα παιδιά και θα υπολογίζουν και τα μαθήματα και το δάσκαλο και το βαθμό και θα προσβλέπουν στο σχολείο τους και όχι στο φροντιστήριο ή θα προσβλέπουν ελάχιστα σ' αυτό. Νομίζω ότι αυτό είναι εκ των ων ουκ άνευ και είναι βασικό για να μπορεί να σταθεί το λύκειο στα πόδια του.



(Συνέχεια ομιλίας του κ. Γεώργιου Μπαμπινιώτη, Καθηγητή- τέως Πρύτανη του ΕΚΠ)


Πειραματικά σχολεία. Αγαπητοί, πάλι από την πείρα μας και από το Πανεπιστήμιο και από αλλού, όταν λέμε «Πειραματικά», εννοούμε Πειραματικά. Τι θα πει Πειραματικό; Ένα σχολείο που είναι συνδεδεμένο με το αντίστοιχο τμήμα του Πανεπιστημίου- τα Παιδαγωγικά Τμήματα- και με το Παιδαγωγικό Ινστιτούτο ή το ΙΕΠ τώρα, πραγματικά εκεί γίνονται «πειράματα»- δοκιμάζονται νέες μέθοδοι, νέα βιβλία, νέος τρόπος διδασκαλίας- και στα Πειραματικά, επιτέλους να αρθεί αυτή η παρεξήγηση, δεν βάζουμε τους αριστούχους, όλο αυτό που «έπαιξε» στα Μέσα Ενημέρωσης, δεν βάζουμε αριστούχους στα Πειραματικά. Στα Πειραματικά έχουμε ένα αντιπροσωπευτικό δείγμα, για να μπορούμε να δούμε «αν λειτουργεί το βιβλίο», «αν λειτουργεί η μέθοδος» κ.λπ.
Επομένως, πρέπει να βρούμε αυτό το αντιπροσωπευτικό δείγμα σε κάποια Πειραματικά που θα είναι συνδεδεμένα με τα Πανεπιστήμια και με το ΙΕΠ. Αυτά θα είναι λίγα.
Για τα Πρότυπα, δεν θα ήμουν, οπωσδήποτε να γίνουν Πρότυπα αυτά τα «σχολεία αριστείας», το λέω ως δάσκαλος, γιατί ο ρόλος του σχολείου είναι να πάρει τον μαθητή και να τον «ανεβάσει» και να τον φέρει κοντά στο να είναι «αριστούχος». Το να παίρνεις αριστούχους από την αρχή, για να κάνεις τι; Μια ελίτ, η οποία θα είναι καλύτερη από όλους τους άλλους, αυτό δεν είναι πρόκληση, αυτό είναι μια διαφοροποίηση, η οποία δεν έχει καμία σχέση με Παιδεία.
Τα Πειραματικά χρειάζονται- μπορείς να βοηθήσεις- τα Πρότυπα, δεν νομίζω ότι χρειάζονται. Σας φέρνω σαν παράδειγμα τα Αρσάκεια, που έχω την προεδρία τόσα χρόνια, δεν παίρνουμε αριστούχος, παίρνουμε παιδιά μέσης δυνάμεως και προσπαθούμε και τα «ανεβάζουμε» και μπαίνουν στα Πανεπιστήμια, ένα 95%.
Τι κάνουμε, θαύματα;
Όχι, κάνουμε τη δουλειά μας με έναν τρόπο περίπου που περιγράφω.
Για τις βαθμίδες της Εκπαίδευσης δεν θα αναφερθώ, ένα μόνο θέλω να πω. Στην επιστήμη, το ξέρουν πολύ καλά οι συνάδελφοί, όλο και πιο πρώιμα πηγαίνουμε. Και εμείς στον Εθνικό Διάλογο που κάναμε τότε το 2009, αυτά είπαμε. Θέλουμε ένα 2ετές Νηπιαγωγείο- προνήπια νήπια- 4 και 5 ετών τα παιδιά είναι η περίοδος που αρχίζουν να κατακτούν την μητρική τους γλώσσα, την οποία θα κατακτήσουν και θα τελειώσει αυτό στο Δημοτικό, άρα δεν μπορώ να αφήσω να πάνε τα παιδιά ένα χρόνο ή να μην πάνε καθόλου. Πρέπει να δώσουμε μια έμφαση στην προσχολική, το ξαναλέω, ότι τότε αρχίζει η εκμάθηση της μητρικής γλώσσας, οι βάσεις αρχίζουν εκεί και μετά εδραιώνεται στο Δημοτικό- Γυμνάσιο και  Λύκειο είναι βελτίωση.
Μιλάω για 3ετές πάντοτε Λύκειο, για 3ετές Γυμνάσιο και αυτές τις μετακινήσεις «δεν τις βλέπω», αλλά δεν έχω το χρόνο να τα συζητήσω.
Για τα εκπαιδευτικά αντικείμενα, τα μαθήματα. Αυτά τα οποία υπάρχουν δεν θα τα μειώσω, όλα έχουν το ρόλο τους, όμως είμαι υπέρ αυτού που προτείνετε, μιας ενοποίησης ομοειδών αντικειμένων, το είχαμε πει και εμείς στον Εθνικό Διάλογο. Φυσική, Χημεία, Βιολογία μπορούν από τις ειδικότητες να διδαχθούν, αλλά με ενιαία βιβλία και με έναν τρόπο, που θα δίνουν και την συνοχή που υπάρχει στον χώρο των επιστημών. Μια ύλη εξορθολογισμένη, δηλαδή μειωμένη αλλά όχι « όπως τύχει».
Διδασκόμενα μαθήματα που δεν εξετάζονται, κύριοι συνάδελφοι, είναι κατηργημένα εξαρχής. Ότι μαθήματα δίνουμε, πρέπει να εξετάζονται. Τα μη- εξεταζόμενα μαθήματα, ξαναλέω, είναι σαν να μην υπάρχουν, όπως και τα μονόωρα μαθήματα.
Η αποκοπή των μαθητών- επιτρέψτε μου λόγω της άλλης ιδιότητας που έχω, του γλωσσολόγου- από αυτήν την συνέχεια της γλώσσας και της επαφής με τον αρχαίο λόγο, που όλο και περισσότερο μειώνεται τώρα στην Εκπαίδευση, θεωρώ ότι είναι τραγικό λάθος. Αφήστε τα παιδιά να έχουν μια επαφή με τον αρχαίο λόγο, θα ενισχύσουν και το σημερινό τους λόγο. Όσοι έχουν περάσει και έχουν μια επαφή με «τα παλιότερα ελληνικά μας», που έλεγε ο Σεφέρης, αυτοί έχουν και μια δύναμη στο λεξιλόγιό τους και στη σκέψη τους κατ` επέκταση.
Δεν  μιλάω για την εκπαιδευτική τεχνολογία, όλα αυτά είναι αυτονόητα, ότι οι Ξένες Γλώσσες πρέπει να δίδονται στο σχολείο μέσα. Πώς καταφέρνουμε στα διάφορα σχολεία και παίρνουμε στην Α` Γυμνασίου τα διάφορα διπλώματα, είναι τίποτα ευφυΐες αυτά τα παιδιά, είμαστε εμείς κάποιοι «φοβεροί» στην εκπαίδευση;







(Συνέχεια ομιλίας κ. ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΜΠΑΜΠΙΝΙΩΤΗ, Καθηγητή και τέως Πρύτανη του ΕΚΠ)
Απλώς, οργανώνουμε τα πράγματα, διδάσκουμε περισσότερες ώρες, πιο οργανωμένα, πιο συστηματικά και βλέπετε τα παιδιά σας, τα παιδιά μας, να φτάνουν στην A΄ Γυμνασίου και παίρνουν τα διπλώματα, πηγαίνουν στην Β΄ Γυμνασίου με τα διπλώματα κ.λπ..
Αυτό δεν μπορεί να γίνει στην εκπαίδευση;
Βεβαίως, μπορεί να γίνει, με αλλαγές που πρέπει να γίνουν στη διδασκαλία των γλωσσών.
Αυτά είναι που αν μπορέσουμε να τα φτιάξουμε, νομίζω ότι θα έχουμε λύσει τα προβλήματα.
Τελειώνω, με την εισαγωγή στα Πανεπιστήμια. Νομίζω ότι η εισαγωγή στα Πανεπιστήμια, πρέπει να λαμβάνει υπόψη ως ένα βαθμό, την επίδοση στις τρεις τάξεις, ξαναλέω και με αντικειμενικό τρόπο, κάτι που πάει να γίνει τώρα - εάν το έχω καταλάβει σωστά - δίνει ένα 80% περίπου στο προφορικό βαθμό και ένα 20% στο γραπτό.
Αυτό θα γεμίσει τεράστια προβλήματα στην εκπαίδευση, αν γίνει έτσι και αν το έχω καταλάβει σωστά. Αυτό πρέπει να αποφευχθεί πάση θυσία, δηλαδή, να μετρά ο βαθμός, η επίδοση, αλλά με αντικειμενικό τρόπο, πέραν από τον προφορικό βαθμό. Ένας βαθμός αυτός και μετά εξέταση από τον Εθνικό Εξεταστικό Οργανισμό τριών ή τεσσάρων μαθήματα ανάλογα.
Ξαναλέω ότι αν δεν καθιερώσουμε, να μπορεί ένας μαθητής να κρατήσει τους βαθμούς που πέτυχε και σε ένα μάθημα που δεν πήγε καλά, να μπορεί να ξαναδώσει εξέταση, όχι μετά από ένα χρόνο, αλλά στον Οργανισμό αυτόν, όπως γίνεται στην Αγγλία και σε άλλες χώρες, μετά από τρεις μήνες και να βελτιώσει τη βαθμολογία του, θα χάνει μόρια βέβαια, αλλά να μην μπαίνει στην τραγωδία η ελληνική οικογένεια, να περιμένει ένα χρόνο και επειδή δεν μπορεί να περιμένει ένα χρόνο, το στέλνει στο εξωτερικό ή το στέλνει σε αυτά «μαγαζιά» τα ιδιωτικά, τα οποία δήθεν δίνουν διπλώματα, όπου πηγαίνουν εδώ και διδάσκουν κάποιοι και παίρνεις δίπλωμα από το Manchester.
Αυτές, λοιπόν, οι γελοιότητες πρέπει κάποτε να τελειώσουνε.
Ας δώσουμε στα παιδιά, που έχουν δώσει εξετάσεις μια δυνατότητα, να είναι πιο η ανθρώπινη εξέταση, να μην κρίνεται το μέλλον τους σε ένα τρίωρο.
Αυτά είναι πράγματα τόσο λογικά, που είναι το παράλογο, γιατί δεν τα κάνουμε.
Αυτά, λοιπόν, για να γίνουν, δεν θα ξαναγίνει ετήσια εξέταση από το Υπουργείο Παιδείας, πρέπει να υπάρχει ο Οργανισμός αυτός, ο οποίος θα κάνει τις εξετάσεις και τελείως αθόρυβα θα γίνονται αυτές οι εξετάσεις, θα μπαίνουν τα παιδιά στο Πανεπιστήμιο, δεν αποτελεί πρόβλημα για την ελληνική οικογένεια, δεν θα περνάει στα μέσα το θέμα που μπήκε για την έκθεση ή το πρόβλημα στα μαθηματικά, θα περνάει μια ουσία από ανθρώπους, που ξέρουν αυτά τα πράγματα, τι θα εξετάσουν και πώς θα τα εξετάσουν.
Ένα τελευταίο, που θα διαφωνήσω με τον φίλο, τον Υπουργό Παιδείας, που νομίζω ότι έχει μια άποψη, ότι μάλλον πρέπει να μπαίνουν οι υποψήφιοι σε τμήματα, σε σχολές και εκεί πρέπει να διαλέγουν σε ποιο τμήμα θα πάνε.
Πρακτικά από την πείρα που έχω από το Πανεπιστήμιο, νομίζω και αυτό δεν μπορεί να γίνει. Δηλαδή, φανταστείτε τη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, η οποία έχει δώδεκα τμήματα. Θα μπεις, λοιπόν, σε ένα πρώτο έτος κοινό, που θα διδάξεις τι, για να έχουν μια γνώση του τι είναι τα τμήματα, έστω κι αν αφαιρέσουμε τα ξενόγλωσσα; Και μετά επειδή οι περισσότεροι θέλουν να πάνε στο φιλολογικό, πώς θα πάνε, θα πάνε με νέες εξετάσεις, έχοντας μπει με εξετάσεις;
Θεωρώ ότι εξ υπαρχής πρέπει να μπαίνει κανείς το τμήμα και απλώς να του δίνεται, γιατί σε αυτό έχετε δίκιο, η δυνατότητα να αλλάξει ένα τμήμα με κάποιο τρόπο και μηχανισμό, που μπορεί κανείς να τον βρει.
Κύριε Πρόεδρε, της Επιτροπής, αυτά ήθελα να πω και θα χαρώ πολύ, εάν μπορέσω να απαντήσω σε κάποιες ερωτήσεις.
Νομίζω ότι πρέπει να δούμε αυτά τα μεγάλα θέματα και όχι να κάνουμε μια κριτική, πόσα θα είναι τα μαθήματα και αν θα είναι τόσα τα αρχαία και τόσο τα μαθηματικά και όλα αυτά τα πράγματα, να μπορέσουμε να συλλάβουμε την ουσία της παιδείας και βλέπω, κύριε Υπουργέ Παιδείας, ότι προς τα κει πηγαίνετε και όσο μπορούμε εμείς θα σας βοηθήσουμε.
Σας ευχαριστώ πολύ.

 Διαβάστε όλα τα πρακτικά:
Τα αδιόρθωτα πρακτικά σε μορφή word

Δεν υπάρχουν σχόλια: