Τα άθλια σχολικά κτίρια και η χαμένη αυτοεκτίμηση



 Όταν το κρύο θα φύγει, θα ξεχαστούν τα παγωμένα καζανάκια και οι βρύσες, τα τρύπια καλοριφέρ, οι μεγάλες χαραμάδες στις πόρτες κι εκείνο το αφιλόξενο κρύο των σχολικών κτιρίων που δεν θυμίζει σε τίποτα την φιλόξενη ζεστασιά των Οικονομικών Εφοριών και των Πιστωτικών Ιδρυμάτων. Γρήγορα γρήγορα οι υπεύθυνοι θα ανασκουμπωθούν και θα επανέλθουν στους στόχους που είχαν θέσει, πριν τα  καζανάκια  παγώσουν.
Θα κηρύττουν την αξιολόγηση των σχολικών υποδομών ως μέρος του ολοκληρωμένου πακέτου της αυτοαξιολόγησης της σχολικής μονάδας  και θα συνεχίσουν να ονειρεύονται επιτυχίες τύπου PISA και σύγχρονα φινλανδικά σχολεία με χιονισμένες αυλές. Κι όσο για τους μαθητές.  μάλλον τους περιμένει κάποια εβδομάδα ψυχοσυναισθηματικής αγωγής για να πάψουν να είναι οι αμφισβητίες του συστήματος και να καταστρέφουν τη σχολική περιουσία του κράτους πρόνοιας. 


  Μερικές σκέψεις ...για το παρακάτω κείμενο που διαβάσαμε    (fresh education)

Τα άθλια σχολικά κτίρια και η χαμένη αυτοεκτίμηση


Διδάκτορας Παιδαγωγικών Επιστημών του Δ.Π.Θ.



Τα περισσότερα δημόσια σχολεία στεγάζονται σε κτίρια παλαιά και κακοσυντηρημένα, σε κάποιες περιπτώσεις άθλια και εντελώς ακατάλληλα, που θερμαίνονται λίγες ώρες κατά τη διάρκεια της ημέρας. Τα κουφώματα είναι παμπάλαια, με αποτέλεσμα την απώλεια θερμότητας, οι τουαλέτες τριτοκοσμικές, ο αύλειος χώρος ανύπαρκτος, η χρηματοδότηση από το Υπουργείο ελάχιστη, ενώ η συντήρηση γίνεται από τους οικείους Δήμους. 

Υπάρχει η ένδειξη – και αναφέρομαι στην τελευταία δεκαετία - ότι τα παιδιά που φοιτούν σε αυτά τα σχολεία συνήθως έχουν μικρότερη αυτοεκτίμηση από τα παιδιά των υψηλότερων κοινωνικοοικονομικών στρωμάτων. Κάτι τέτοιο φαίνεται λογικό και επόμενο, καθώς δέχονται συνεχείς υπενθυμήσεις της υποτιθέμενης «κατωτερότητάς» τους με τη μορφή του εξαθλιωμένου περιβάλλοντος, των περιορισμένων εγκαταστάσεων, των άθλιων κτιρίων: «δεν αξίζεις πολύ», «δεν είσαι σημαντικός και σπουδαίος», «δε μετράς για μας»…

Συχνή αντίδραση σε τέτοιου είδους απογοητεύσεις είναι να υιοθετήσουν τη στάση ότι «τίποτε δεν αλλάζει» ή «τίποτε δεν αλλάζει χωρίς βία» και να ακολουθήσουν ανάλογη συμπεριφορά. Έτσι, κάποια παιδιά φαίνεται ότι αποδέχονται την αρνητική ματιά των άλλων επάνω τους και τρέφουν μεγάλο σεβασμό για την εξουσία, ενώ άλλα δείχνουν μια αυξημένη τάση να αντισταθούν και θεωρούν υπεύθυνη την εξουσία για τις αποτυχίες τους παίρνοντας εκδίκηση για τον πόνο της απογοήτευσης με μολότοφ και σιδερόβεργες. Τα παιδιά αυτά παίζουν τους σκληρούς και καταφεύγουν σε αντικοινωνικές συμπεριφορές σε μια προσπάθεια να προστατέψουν τα ελάχιστα αποθέματα αυτοεκτίμησης που διαθέτουν, καταστρέφοντας πράγματα που η κοινωνία θεωρεί σημαντικά και αποδεικνύοντας έτσι στους πάντες ότι τελικά είναι σπουδαία…

(αλήθεια, από τα χρόνια της ευμενούς αδιαφορίας, όταν χτίζονταν τα σχολικά κτίρια – μιλάω για «μεγάλη κονόμα», κανείς δε σκέφτηκε να τα θωρακίσει πραγματικά - και δεν αναφέρομαι μόνο στην υλικοτεχνική υποδομή, ώστε να αντέχουν όχι μόνο στα ακραία καιρικά φαινόμενα αλλά και στις αντίξοες κοινωνικές συνθήκες;)



Διαβάστε σχετικά:

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Μεθοδολογία, πολιτικές, πρακτικές επιμόρφωσης και επαγγελματικής ανάπτυξης του εκπαιδευτικού

Κείμενα Νεοελληνικής Λογοτεχνίας(Γυμνάσιο)

Αρχείο Δημοσιεύσεων