Κάθε υπουργός και ένας νόμος για το “ταλαίπωρο” Λύκειο





Διαβάζοντας τις νέες ανακοινώσεις για τις αλλαγές στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση και
ιδιαίτερα για τον τρόπο εισαγωγής στις ανώτατες σχολές, μου ήρθε στο μυαλό το Ακαδημαϊκό απολυτήριο και η μεταρρύθμιση Παπανούτσου του 1965, αφού και τώρα, πρόθεση των νέων μεταρρυθμιστών είναι να ισχυροποιήσουν τον τίτλο σπουδών του λυκείου, που θα αποτελεί «διαβατήριο» για την τριτοβάθμια εκπαίδευση.
Ανέτρεξα στο ιστορικό των αλλαγών στην ταλαίπωρη παιδεία μας και μέτρησα εννέα «ριζικές» μεταρρυθμίσεις με νομοθετικές παρεμβάσεις σε 50 χρόνια. Οι πιο χαρακτηριστικές είναι αυτές που αναφέρονται στη σημασία και την αξία του απολυτηρίου του λυκείου, σε σχέση με την εισαγωγή στα πανεπιστήμια. Για παράδειγμα, το 2005 η τότε υπουργός Μαριέττα Γιαννάκου είχε θέσει ως βασικό άξονα του δικού της συστήματος την αποδέσμευση του λυκείου από τις πανελλαδικές εξετάσεις.
Οι περισσότεροι υπουργοί κινήθηκαν προς την ίδια κατεύθυνση με το σκεπτικό ότι θα έπρεπε να μειώνεται ο αριθμός των μαθημάτων και να ενισχύεται η πραγματική γνώση, έναντι της παπαγαλίας. Υπήρξαν ρυθμίσεις για «δέσμες», «κατευθύνσεις»και «επιστημονικά πεδία», αλλά αποδείχτηκε ότι η αποστήθιση δεν καταπολεμήθηκε και τα φροντιστήρια δεν έπαψαν να επεκτείνονται και να προσελκύουν όλο και περισσότερους μαθητές, ακόμη και από την Α΄ λυκείου.
Τώρα, η πολιτική ηγεσία του υπουργείου έρχεται, όπως λέει, να επιφέρει για ακόμη μια φορά «ριζικές αλλαγές» στη δομή του λυκείου με τις προτάσεις της επιτροπής του Ινστιτούτου Εκπαιδευτικής Πολιτικής. Η εισαγωγή στα πανεπιστήμια θα γίνεται με βάση τον βαθμό του απολυτηρίου, που θα διαμορφώνεται σε ποσοστό 80% από τα δύο τετράμηνα της Γ΄ τάξης και κατά 20% από τη συμμετοχή των υποψηφίων σε τελικές εξετάσεις πανελλαδικού χαρακτήρα. Οι προτάσεις της επιτροπής θα αποτελέσουν τη βάση του διαλόγου, που θα ξεκινήσει στην Επιτροπή Μορφωτικών Υποθέσεων της Βουλής.
Είτε συμφωνεί κανείς, είτε διαφωνεί με το σκεπτικό της πρότασης δεν μπορεί παρά να προβληματίζεται με όλες αυτές τις διαδικασίες, που δείχνουν ότι με κάθε αλλαγή υπουργού έρχεται και μια «μεταρρύθμιση». Δηλαδή, ο κάθε υπουργός θέλει να βάλει τη δική του σφραγίδα σε μια συγκεκριμένη εποχή και να δείξει ότι ξέρει το αντικείμενο, ότι διαθέτει περίσσεια σοφία και ότι κάνει σπουδαίο έργο. Ο κ. Φίλης μιλούσε για κατάργηση των εισαγωγικών εξετάσεων, ενώ ο κ. Γαβρόγλου λέει τώρα ότι θα «μετρούν» κατά 20%. Και έτσι, βρίσκουν δουλειά οι επιτροπές στα ινστιτούτα, αλλά και οι βουλευτές μαζί με παρατρεχάμενους, συμβούλους και συνεργάτες, εισπράττοντας και επιπλέον αμοιβές, λες και δεν είχαν πού αλλού να πάνε τα λεφτά. Λειτουργούν ολόκληροι πολυέξοδοι μηχανισμοί εντός και εκτός Βουλής, πέριξ των υπουργείων, για να συνεδριάζουν και να συντάσσουν σελίδες επί σελίδων, άνευ ουσιαστικού αποτελέσματος. Μετά από ένα διάστημα θα έρθει ένας νέος υπουργός για να φέρει τις δικές του αλλαγές στην παιδεία. Διαχρονικοί πειραματισμοί και παιχνίδια «πεφωτισμένων» πολιτικών σε αθώα παιδικά μυαλά. Εδώ θα ταίριαζε πιο καλά να πούμε για τους μεγάλους «τα παιδία παίζει…».

Δεν υπάρχουν σχόλια: