Αρκετά με τις τόσες δραστηριότητες!Ας αφήσουμε τα παιδιά να είναι παιδιά.







Ελλάδα 2016. Η ελληνική οικογένεια, παρά την κρίση, προσπαθεί να παρέχει έναν πλούτο υλιστικών αγαθών στα παιδιά της. Προσπαθεί, δε, να τα κοινωνικοποιήσει από μικρή ηλικία στέλνοντας τα σε παιδικούς σταθμούς και νηπιαγωγεία. Μα για πολλούς γονείς αυτό δεν επαρκεί. Κατά τη γνώμη τους οφείλει ένα παιδί, προσχολικής ηλικίας, να συμμετάσχει και σε άλλες δραστηριότητες, όπως κολύμβηση, χορό, ζωγραφική, μουσική, θεατρικό παιχνίδι και πολλά άλλα. Έτσι, παρατηρείς παιδιά 3 και 4 χρονών μετά τη λήξη του σχολικού ωραρίου να πηγαίνουν σε κάποια από τις παραπάνω δραστηριότητες σχεδόν σε καθημερινή βάση. Φυσικά, τους επιτρέπεται μια ενδιάμεση στάση για φαγητό και ανάπαυλα.  Όσο για τα σαββατοκύριακα, το πρόγραμμα τους είναι ήδη κανονισμένο. Προχθές μου ανέφερε μία γνωστή μου πώς στο μόλις τεσσάρων χρονών κοριτσάκι της κάνει κάθε Σάββατο  μάθημα Αγγλικών για μια ώρα (!) με το πρόσχημα «να μάθει το παιδί μου καλύτερα Αγγλικά».
Είναι να αναρωτιέται κανείς με τέτοιες λογικές. Λογικές που φυλακίζουν την παιδικότητα και δεν επιτρέπουν στο παιδί να αναπτυχθεί όπως ορίζει η φύση του. Θαρρείς πώς πρέπει να γεννιόμαστε και να γινόμαστε κατευθείαν έφηβοι ή ενήλικες.
Νομίζουμε πώς το να είσαι παιδί είναι εύκολο μα τελικά αποδεικνύεται πως δεν είναι.
Πώς να είναι, όταν από τα 2,5 του χρόνια κατακλύζεται από μια σωρεία δραστηριοτήτων που σκοπό έχουν να του μάθουν να ζωγραφίζει, να χορεύει, να τραγουδάει, να κολυμπάει, να μιλάει Αγγλικά; Κανείς δεν αμφισβητεί τη χρησιμότητα των προγραμμάτων αυτών. Είναι προγράμματα που έχουν δημιουργηθεί από ειδικούς παιδαγωγούς προσαρμοσμένα στις αναπτυξιακές ανάγκες των παιδιών  και που αποσκοπούν στην ανάπτυξη και ενίσχυση των ικανοτήτων τους.
Όμως είναι ανάγκη τόσες πολλές δραστηριότητες σε αυτήν την ηλικία; Είναι ανάγκη να χάσουν την παιδικότητα τους στο όνομα μιας κοινωνίας που αναζητάει το τέλειο πρότυπο ανθρώπου όταν η ίδια νοσεί συθέμελα; Μα και αν τελικά αυτό το πρότυπο το δημιουργήσουμε τι θα κερδίσουμε; Ή πιστεύετε πώς θα κερδίσει κάτι το παιδί- θαύμα; 
Η κοινωνία δεν θα τελειοποιηθεί και τα οφέλη από μια τέτοια διαδικασία είναι μακροπρόθεσμα και ίσως και αβέβαια. Κανείς δεν μπορεί να εγγυηθεί πώς αν κολυμπάει σαν δελφίνι θα γίνει ο Φέλπς. Κανείς δεν εγγυάται πως αν μάθει να ζωγραφίζει θα γίνει Πικάσο, και πώς αν μάθει να τραγουδάει σωστά θα γίνει σοπράνο. Αν και δεν ξέρω κατά πόσο μπορούν να διδαχθούν τόσο ελεύθερες τέχνες όπως η ζωγραφική και η μουσική. Και οι δυο επιστήμες είναι επιστήμες έκφρασης και συναισθημάτων. Σε όλα αυτά πρέπει να λάβουμε υπόψιν τόσο το οικονομικό όσο και το ψυχολογικό κόστος. Άραγε αξίζει τον κόπο να ζει το παιδί μέσα σε μια καθημερινότητα τόσο προγραμματισμένη και φορτωμένη; Αξίζει να χάσει το παιχνίδι του, την πιο πολύτιμη πηγή γνώσης, για να αποτελέσει μέρος μιας υλιστικής και βαθμοθηρικής εκπαίδευσης που θα τον απαξιώσει σαν προσωπικότητα λίγα χρόνια αργότερα;
Και τελικά τι προτιμάμε;  Μια κινητή εγκυκλοπαίδεια ή μια υγιή προσωπικότητα; 
Κι όμως, τίποτα δεν ωφελεί ένα παιδί περισσότερο από το να το βοηθήσεις να χτίσει μια ελεύθερη, υγιή και ανεξάρτητη προσωπικότητα. Σε τι θα φανεί χρήσιμο τόσο άγχος και προγραμματισμός από τώρα;
Ένα είναι σίγουρο πώς η παιδική ηλικία φεύγει ανεπιστρεπτί και μαζί της φεύγει και αυτή η λαχτάρα για να γνωρίσουν τον κόσμο γύρω μας. Ας τα αφήσουμε να είναι παιδιά για όσο επιθυμούν και μπορούν. Η ώρα του προγράμματος και των δραστηριοτήτων δε θα αργήσει. Τότε θα είναι αναγκασμένα, δυστυχώς, να διαβάζουν ώρες ατελείωτες και να προσμονούν το Σαββατοκύριακο για λίγες στιγμές ξεγνοιασιάς και ανεμελιάς. Ας φροντίσουμε τουλάχιστον ως τότε να είναι γεμάτα από παιχνίδι. Παιχνίδι ελεύθερο! Παιχνίδι όπως το ορίζει η φύση τους. Και ας μη ζωγραφίζουν μέσα στις γραμμές και ας μην ξέρουν τις ψηλές και χαμηλές νότες.
Άλλωστε τι καλύτερο από μερικές άσχετες μουντζούρες σε ένα χαρτί και ένα φάλτσο τραγούδι τους. Τι καλύτερο από μια βόλτα σε ένα δάσος και ένα πικ-νικ κάτω από ένα δέντρο. Εκεί γίνονται τα πιο δημιουργικά μαθήματα, με γέλια, με παιχνίδι, με χαρές. Στη φύση, μαζί με τους γονείς και τους φίλους. Τα ωραιότερα και τα πιο αλησμόνητα μαθήματα.
Ας αφήσουμε τα παιδιά να είναι παιδιά.
Ευαγγελία Τζιάκα
 pigipaideias

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Αρχείο Δημοσιεύσεων

Δημοφιλείς αναρτήσεις