Καθηγητής: Αφού όλο το τρίμηνο δεν ασχολήθηκε γιατί έχει αγωνία για τους βαθμούς;

   





Οι μαθητές δεν ασχολούνται με την βαθμολογία. Οι γονείς τους όμως ασχολούνται και μάλιστα πολύ. Άρα οι καλοί βαθμοί εξασφαλίζουν "οικογενειακή γαλήνη"


Δόθηκαν χθες οι έλεγχοι. Οι μαθητές περίμεναν όλο αγωνία τους βαθμούς του πρώτου τετραμήνου. Και μου έκανε εντύπωση. Δεν μπορούσα να καταλάβω πως γίνεται όλο το τετράμηνο να μην ασχολούνται με το θέμα βαθμολογία και όταν ήρθε η ώρα των βαθμών να έχουν αγωνία. Μου φαίνεται λιγάκι αντιφατικό. Με την έννοια ότι αν δεν ασχολείσαι με τα το αντικείμενο, πως περιμένεις βαθμό. Και αφού ξέρεις ότι δεν ασχολείσαι και δεν περιμένεις βαθμό, τότε τι αγωνίας έχεις. Να δεις πόσο χαμηλά έχει κατέβει η βαθμολογία;
Μπερδεύτηκα! Μπερδεύτηκα τόσο που ρώτησα μπας και καταλάβω τι γίνεται. Και δεν κατάλαβα. Ή μάλλον κατάλαβα. Τέλος πάντων δεν ξέρω.
 Οι μαθητές δεν ασχολούνται με την βαθμολογία. Οι γονείς τους όμως ασχολούνται και μάλιστα πολύ. Άρα οι καλοί βαθμοί εξασφαλίζουν "οικογενειακή γαλήνη". Ενδεχομένως και κάποιες παροχές, Όπως για παράδειγμα μια αθλητική δραστηριότητα, χορό, ή κολύμπι. Τα οποία είναι τα πρώτα που κόβονται μόλις οι βαθμοί πέσουν κάτω από κάποιο όριο. Από την άλλη ο βαθμός δεν μας νοιάζει αλλά πρέπει να είναι μεγάλος ... από μόνος του.
Αυτά είναι που με μπερδεύουν. Στο καιρό το δικό μου ...(τότε) όταν δεν πήγαινες καλά, σκιζόσουνα μπας και τα καταφέρεις να μαζέψεις καμία μονάδα γιατί ... αλλιώς έμενες. Οι δε  γονείς μας είχαν την ανησυχία των γραπτών, αλλά δεν είχαν την ανησυχία τι πήραν όλοι οι άλλοι και γιατί εμείς έχουμε μικρότερο. Τώρα νομίζω ότι τα παιδιά δεν δουλεύουν για αυτούς αλλά για κάποιον άλλο. Οι ίδιοι έχουν ξεκαθαρίσει με ποια μαθήματα θα ασχοληθούν - τουλάχιστον έτσι λένε - και από τα υπόλοιπα... απλά δεν ασχολούνται. Δεν νομίζω να είναι απαραίτητο να πω ότι δεν συμφωνώ.
Έτσι παίρνοντας τους βαθμούς υπήρξαν περίεργες αντιδράσεις. Οι περισσότερες ήταν κυρίως για αδικία.  Κατά την άποψή τους, και κατά κανόνα με την επιλεκτική μνήμη, που συνήθως εμφανίζουν. Βέβαια και οι καθηγητές δεν είναι άμοιροι ευθυνών. Κάνουμε τα δικά μας. Ξεχωρίζουμε τους μαθητές, κάνουμε κριτική, μειώνουμε τονίζοντας τα λάθη. Φυσικά δεν το κάνουμε όλοι αλλά η εξουσία και η αυθεντία είναι κάτι που "εύκολα διαφθείρει".
Νομίζω ότι τρεις συνέχειες είναι αρκετές αν και το θέμα είναι ατελείωτο. Οπότε οι γονείς καλό είναι να σκεφτούμε τι ζητάμε, και οι καθηγητές τι κάνουμε. Οι δε μαθητές τι κάνανε και τι περιμένουνε από αυτά που κάνανε ή δεν κάνανε.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Αρχείο Δημοσιεύσεων